دانشگاه پیام نور فصلنامه علمی زیست شناسی جانوری تجربی 2322-2387 6 1 2017 08 23 The Effect of Sulpiride and Bromocriptine Injection into Ventromedial Nucleus of hypothalamus on the Saliva Secretion in the Rat اثر تزریق داروهای سولپیراید و بروموکریپتین به داخل هسته شکمی میانی هیپوتالاموس بر ترشح بزاق در موش صحرایی 35 43 6166 10.30473/eab.2017.6166 FA فاطمه شهبازی استادیار، فیزیولوژی جانوری، دپارتمان زیست‌شناسی، دانشگاه پیام نور، تهران Journal Article 2016 01 22 The goal of this study was to find out whether the change in saliva secretion is the primary effects of these agents or there are subsequences of taking food, lick, swallowing and digestion in the mouth. In this study, 70 rats were stereotaxically implanted under urethane anesthesia. The rats were divided into 7 groups: one control group, two sham groups given medicine solvents, two sulpiride groups (4 μg and 8 μg), one bromocriptine group (25 μg) and a mixed group: sulpiride 8 μg along with bromocriptine 25 μg. In this study, saliva secretion was gathered from submandibular glands by cannulas and measures then volume of secretion by using SPSS program the groups were compared (Test Anova). The saliva secretion was not significantly different between all groups except sulpiride 8 μg group and a mixed group which showed significant differences in the saliva secretion. This study showed that sulpiride (8 μg) could increase saliva secretion, while sulpiride (4 μg) couldn’t increase saliva secretion. Bromocriptine (25 μg) could not affect saliva secretion. However, bromocriptine (25 μg) along with sulpiride 8 μg significantly increased saliva secretion. So the dopaminergic system of the VMN has a considerable effect on the secretion the exocrine glands in the digestive system. اساس این مطالعه بر این مبنا بود که آیا داروهای آنتی­سایکوز که افراد تحت مراقبت‌های بالینی مصرف می‌کنند، همانند سولپیراید بلـوک‌کننـده گیرنـده D₂ دوپامینـی و بروموکریپتیـن تحریک‌کننده گیرنـده D₁ دوپامینـی قـادرند روی ترشح غدد برون‌ریز دستگاه گوارش، به‌ویژه غده بزاقی تأثیر داشته باشند. آیا تغییرات ترشح بزاق حاصل اثرات اولیه داروهای مصرف شده است یا اینکه به دنبال گرسنگی، تشنگی و گوارش مواد غذایی در دهان است. در این مطالعه 70 سر موش صحرایی تحت بیهوشی عمومی زیر دستگاه استرئوتاکس قرار گرفتند و به 7 گروه تقسیم شدند: یک گروه کنترل، دو گروه شم a و b که حلّال دارویی دریافت می‌کردند، دو گروه سولپیراید (داروی آنتی سایکوز، آنتاگونیست گیرنده D₂ دوپامینی) با دوزهای 4 و 8 میکروگرم، یک گروه بروموکریپتین (آگونیست گیرنده‌های D₁ و D₂ دوپامینی) با دوز 25 میکروگرم و یک گروه مختلط که سولپیراید 8 میکروگرم را همراه با بروموکریپتین 25 میکروگرم دریافت می‌کردند. در این مطالعه میزان ترشح بزاق برحسب حجم (میلی لیتر) اندازه‌گیری می­شد و سپس با استفاده از برنامه نرم‌افزار آماری SPSS گروه‌ها با یکدیگر مقایسه شدند (تست ANOVA). یافته های مطالعه نشان داد که گروه سولپیراید 4 میکـروگرم نتـوانست ترشح بزاق را افزایش دهد، امـا گـروه سولپیراید 8 میکروگرم و گروه مختلط به‌طور معنی‌داری حجم بزاق را افزایش می­دادنـد. بروموکریپتیـن (25 میکروگـرم) به تنهایی نتوانست ترشح بزاق را به‌طور معنی‌دار افزایش دهد، اما همراه با سولپیراید 8 میکروگرم قادر به افزایش معنی‌داری در ترشح بزاق شد. بنابراین سیستم دوپامین موجود در هسته شکمی میانی هیپوتالاموس اثرات قابل توجهی در ترشح غدد برون­ریز دستگاه گوارشی دارد. https://eab.journals.pnu.ac.ir/article_6166_8d2ecec7d5fe1c12edb936cd7511a635.pdf